Μανταλίνα Ψωμά

Η Μανταλίνα Ψωμά χρησιμοποιεί στη ζωγραφική της γνώριμους εικονογραφικούς κώδικες για να μεταβεί σε πλασματικές, σχεδόν απόκοσμες πραγματικότητες. Τα έργα της, με τον ιδιόμορφο ρεαλισμό τους και τη σιωπηλή αλλά γεμάτη ένταση ατμόσφαιρά τους, διεισδύουν στον εσωτερικό κόσμο του θεατή και ανασύρουν εικόνες που ταυτίζονται με γνώριμα βιώματά του ή με προσωπικές υπαρξιακές ανησυχίες.

 

Νίκος Παπαδόπουλος

Ο Μπέκετ στο δοκίμιό του για τον Προυστ αναφέρει ότι οι άντρες και οι γυναίκες στο έργο του Γάλλου συγγραφέα «μοιάζουν να ζητούν επίμονα ένα καθαρό υποκείμενο έτσι ώστε να περάσουν από μια κατάσταση τυφλότητας σε μια κατάσταση αναπαράστασης». Ο Νίκος Παπαδόπουλος στη νέα του έκθεση στην Crux Gallery παρουσιάζει μια σειρά έργων ερωτικών που σχετίζονται με την ίδια του τη ζωή. Οι φιγούρες των έργων αυτών είναι τα καθαρά υποκείμενα – εραστές-σύντροφοι- που πρωταγωνιστούν, αν και δυσκολεύοντας τα λαίμαργα βλέμματα, σε μια ατέρμονη σιωπηλή γιορταστική συνθήκη. Οι θεατές καλούνται να προσπεράσουν τη μαγεία της τεχνικής και το επικεντρωμένο βλέμμα του καλλιτέχνη σε λεπτομέρειες, είτε αυτές αφορούν σε αντικείμενα είτε σε ανθρώπινα μέλη, για να τις ξεχωρίσουν.

Ο τίτλος της έκθεσης προέκυψε από τη διττή σημασία των λέξεων pole|hole|ball και παραπέμπει στο σημασιολογικό παιχνίδι που συμβαίνει ανάμεσα σε συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα και μέρη του ανδρικού σώματος.

Για τον καλλιτέχνη, πέρα από την ανάγκη να εκθέσει το έργο του, η επιθυμία του να εκτεθεί και ο ίδιος, προϋποθέτει την αποδοχή των επιλογών του ως στοιχείο της ταυτότητάς του. Η δημοσιοποίηση του προσωπικού βιώματος και της ερωτικής επιλογής συνιστά δε μιαν πολιτική πράξη, ελευθερίας και τόλμης σε έναν κόσμο κοινωνικά διχασμένο, αισθητικά ομογενοποιημένο και παρά την επιφανειακή ανοχή, ολοένα πιο υποκριτικά συντηρητικό..

Το εικαστικό αποτέλεσμα προέκυψε από τη συνάντηση μιας επιλογής προσωπικών στιγμών, απαθανατισμένων με τη φωτογραφική μηχανή του καλλιτέχνη, οι οποίες στη συνέχεια έγιναν σχέδια, ανάγλυφα ή εσώγλυφα από τη χρήση ενός νέου υλικού. Ο Νίκος Παπαδόπουλος με αυτήν τη σειρά έργων επεκτείνει τη γνωστή ζωγραφική τεχνική του dot-painting (σύνθεση εικόνας από τελείες), αφού εκτός από χαρτί, χρησιμοποιεί φύλλα αλουμινίου για να δημιουργήσει έργα ευαίσθητα αλλά ανθεκτικά, με όγκο και διαφορετική υφή . Η δύσκολη διαδικασία που ακολουθεί και που καταπονεί τα χέρια του, παραπέμπει εξ ίσου στις ανάγλυφες μεταλλικές επιφάνειες και τη βυζαντινή τεχνική του ανθίβολου και έχει ως αποτέλεσμα, το να προκύπτουν διαφορετικές τεχνικές και διαφορετικές εκδοχές του ιδίου σχεδίου.

Κατερίνα Κοσκινά
Ιστορικός τέχνης

Χριστίνα Δημητριάδη

" Ένας τρόπος να ερμηνεύσω την θεματολογία της δουλειάς μου ως εννοιολογικός φωτογράφος είναι να φανταστείς τι συμβαίνει όταν ρίχνεις ένα βότσαλο σε ήρεμα νερά: Η επιφάνεια του νερού δημιουργεί συμμετρικά ομόκεντρα κύματα. Η πρακτική μου λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο - μια δόνηση παράλληλων κύκλων, ξεκινώντας από το άτομο και πηγαίνοντας στο προσωπικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το ιστορικό. “
 

Βασίλης Ζωγράφος

Οι ζωγραφικές μου αφηγήσεις αποτελούν καθαρά επινοημένες σκηνογραφίες. Για να αποδώσω κάτι ζωγραφικά πιστεύω πως πρέπει καταρχήν να το πλάσω νοητικά σαν έναν ολόκληρο κόσμο, μελετημένο με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Στη συνέχεια υιοθετώ εκείνες τις τεχνικές που μου επιτρέπουν να μεταφερθεί η ατμοσφαιρική αίσθηση της σύνθεσης κατά την σύλληψή της. Χωρίς να τηρώ ενιαία κλίμακα και ούτε βέβαια να μιμούμαι ή να αντιγράφω όψεις του ρεαλιστικού κόσμου, οι εικόνες που δημιουργώ είναι κυρίως ερμηνείες του πραγματικού. Συνειρμοί και αλληγορίες προκύπτουν τόσο κατά τη διαδικασία παραγωγής του έργου, όσο και μετά την ολοκλήρωσή του. Τις περισσότερες φορές δεν βάζω τίτλους στα έργα μου, αφήνοντας την ίδια την εικόνα να μιλήσει με την δική της ευγλωττία. Όταν δημιουργώ ζωγραφικές εγκαταστάσεις ένας γενικός τίτλος συντονίζει νοηματικά το όλο εγχείρημα.
Βασίλης Ζωγράφος
Φεβρουάριος 2021
 

Αλέξανδρος Ψυχούλης

Παρά τις κλασικές σπουδές του στη ζωγραφική, στο εργαστήριο του Παναγιώτη Τέτση στην ΑΣΚΤ, ο Αλέξανδρος Ψυχούλης εμφανίζεται στη σκηνή της ελληνικής τέχνης τη δεκαετία του '90, με τα πρώτα ψηφιακά διαδραστικά έργα που έγιναν στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Το πρώτο από αυτά, το "Black Box", παρουσιάζεται στην 47η Μπιενάλε της Βενετίας το 1997 και τιμήθηκε με το Βραβείο Benesse.

Η εξερεύνηση με δημιουργικό τρόπο των προκλήσεων της ψηφιακής εποχής διαπερνά όλη τη δουλειά του, η οποία τα επόμενα χρόνια θα λάβει τη μορφή μεγάλων εγκαταστάσεων με "μαλακά" υλικά.

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ιδρύθηκε το 1942 και έχει θέσει ως στόχους του την ανάδειξη και καθιέρωση νέων ελλήνων συγγραφέων, τη δημιουργία «Σχολής» με δικό της «ύφος» για την κατάκτηση της θεατρικής τέχνης, τη γνωριμία και συνεπώς την επικοινωνία του ελληνικού κοινού με τους μεγάλους ξένους κλασικούς και σύγχρονους συγγραφείς, την ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος και, από τότε μέχρι σήμερα, υπηρετεί και πραγματώνει αδιάλειπτα τους αρχικούς στόχους του. Έχουμε να κάνουμε όχι απλά με ένα γεγονός αλλά με ένα ιστορικό γεγονός.

ΧΟΡΗΓΟΙ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ


           

 

Ευχαριστίες

Το Θέατρο Τέχνης ευχαριστεί θερμά τον Γιάννη Ανδρέου, μέλος της εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης, για τη χορηγία του στην δημιουργία και λειτουργία της παρούσας ιστοσελίδας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

logo

 

Ελληνική Εταιρεία Θεάτρου

: Πεσμαζόγλου 5, 10564 Αθήνα

: 2103222760

: info@theatro-technis.gr